simple

วันเสาร์ที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566

จิตเหมือนเหนื่อยมาหลายวัน เหมือนตั้งแต่กลับจากหลวงตาคราวก่อน
เห็นความ "ตั้งรู้" "จะต้องรู้" "ไม่ยอมถอน"

ประกอบกับความเหนื่อยหน่ายที่นั่งทบทวนอยู่ทุกวันว่าทำอะไรอยู่เนี่ย
เป็นตัณหาที่วนไปวนมา แบบ pin point ไม่ได้

จนไปนอนแล้วบอกกับตัวเองว่าขอหลับหน่อยเถอะ
เหมือนไม่ได้นอนมาเป็นเดือนแล้ว
ภายในมีการยื้อยุดจะเอานิพพานแบบไม่ประเจิดประเจ้อ
แต่เหนื่อย

ในฝัน
เด็กน้อยคนหนึ่งไม่ยอมข้ามฟากไปฝั่งโน้น
บอกไม่จบชาตินี้หรอก

ใจตอบ
ไม่เป็นไร

แล้วความเหนื่อยที่ติดมาเป็นเดือน
ก็ถูกสละออก
ไม่สนใจนิพพานไม่นิพพานอีกต่อไป

อิสระและสันติก็คืนมา

มันไม่ใช่การเอามาใช้ในชีวิตจริง

แต่เป็นเหตุการณ์ในชีวิตจริงที่เจอแล้วเคยไม่เข้าใจ กลับเข้าใจขึ้นมา และไม่รังเกียจไม่ได้ผลักไสปรากฏการณ์

NbN

มันจะต้องไปสุดของมัน สุดหลงจึงสิ้นหลง

แต่ตอนฝึกๆๆๆ ไป ไม่เห็นหรอกว่ามันจะหลุดอย่างไร

ไม่เห็นรอยต่อ จะไปขอให้เห็น ก็จะคาอยู่อย่างนั้น

ความยาวจีวรที่เหมาะสม ความสูง + 30 เมตร (เกิน 5 ปัดขึ้น, ต่ำกว่า 5 ปัดลง) ปกติความสูงชายได้สัก 2.5 เมตรกำลังดี, ถ้า 1.8 เมตร มักจะต้องให้เณรใช้
ผ้ามัสลิน ใส่สบาย
ส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่พระใหม่จะไม่ได้ใช้ทั้งไตร มักใช้แค่อังสะ, สบง, จีวร (พวกผ้ารัดเอว, ผ้ารับประเคน ไม่ค่อยได้ใช้)
อังสะคือที่คล้ายๆ เสื้อกล้าม ถ้าเป็นซิปตอนนอนจะเจ็บ มี 4 กระเป๋ากะลังดี

คือการทบทวนสิ่งที่ได้เข้าใจแล้ว

ไม่ใช่การท่องบ่นคำที่ไม่มีความหมาย

แม้นมีความรู้ดั่ง สัพพัญญู

ผิบ่มีคนชู ห่อนขึ้น

หัวแหวนค่าเมืองตรู ตาโลก

ทองบ่อรองรับพื้น ห่อนแก้วมีศรี ฯ

สัมโมหนา ลูกศรทำให้ลุ่มหลง

อุมมารนา ลูกศรทำให้บ้าคลั่ง

โสสนา ลูกศรทำให้เหี่ยวแห้งเศร้าซึม

ตาปนา ลูกศรทำให้เร่าร้อน

ถัมภนา ลูกศรทำให้แข็งทื่อ

มโนภู = ผู้ครอบครองจิต หมายถึง พญามาร

สิ่งที่ประชันความงามกับพระพักตร์ของพระพุทธเจ้า หาใช่ดวงจันทร์
แต่เป็นฉัตรของพญามาร