เพราะฉันอยู่ตรงนี้

1/7/2013

เพราะฉันอยู่ตรงนี้ เธอจึงอยู่ตรงนี้ไม่ได้
เพราะเธออยู่ตรงนั้น ฉันจึงอยู่ตรงนั้นไม่ได้

การสวัสดีค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ ช่วยกันความหงุดหงิดเล็กๆ เวลาข้ามถนนได้

อยู่ใกล้อะไรมากๆ จะติดภาพลักษณ์ของสิ่งนั้น

สองสามวันที่ผ่านมาดูคุณนายจะดูละเอียดละออนุ่มนวลขึ้นกว่าปกติ
ดอกไม้เริ่มโรยรา

ภาษาจีนนิดหน่อย

• 不哭而神伤
• 当时只道是寻常
• 我是人间惆怅客
• 以自然之眼观物，以自然之舌言情
• 多情自古原多病
• 多情善感

สัพเพเหระ

พอไม่โมโหในเรื่องหยาบช้าเดิมๆ จะเห็นโทสะในระดับที่ลึกขึ้น

งานมุฑิตาลพ.มิตซูโอะ 1-2 มิ.ย.56

ลองไปเพื่อศึกษาความง่วงดูอีกที แต่ก็ไม่ได้อะไรมาก เหมือนเรียนไม่มีหลัีกเท่าไร 555
ที่ช่วยได้คือ
ลมหายใจเข้า - ที่ลึกพอ 1 วาบทำให้หัวสว่างได้ (แต่ดึงได้แค่ครั้งเดียว ครั้งอื่นไม่สำเร็จ) มีการหายใจสั้นๆ 29 ครั้งแล้วดึงยาวในครั้งที่ 30 อาจจะช่วยฝึกได้

ที่สังเกตชัดคือ การอยู่กรุงเทพหายใจลำบาก ในท่า vertical หายใจปกติยากมาก ไม่มีปัญหานี้ตอนอยู่ผาซ่อนแก้ว

อีกอย่างที่(อาจ)จะช่วยได้ให้คุมความง่วงคือ เมตตา - เห็นมีเขียนในบทสวดมนต์

ข้อสังเกตคือ พอง่วงจะมีความสำออยตามมาด้วย เหตุผลเนียนๆ ว่าทำไรอ่ะ ทำเพื่ออะไร มันไม่ตอบโจทย์นะ บลาๆ มาทำให้ลังเล

แต่สังคมวัดเป็นสังคมที่เห็นการให้ได้ชัดเจนมาก
-  แดดร้อนเดินมาด้วยกัน คุณลุงส่งหมวกให้
-  การล้างเท้าให้พระที่กลับจากบิณฑบาต
-  การไม่ปฏิเสธคำขอ
-  การคอยประกาศให้ข้อมูล อย่างเต็มใจ

เ่ล่าสู่กันฟัง 22 พฤษภาคม 2556

เวลาถูกมารครอบหัว (ความรู้สึก) ไม่อาจเห็นได้แม้ความงามของแสงแดดและต้นไม้ ก็ว่ากันไป

เมื่อวันก่อนที่รู้สึกถึง "พุทโธใหญ่" กับ "พุทโธเล็ก" มาคิดดูอีกที มันจะมีใหญ่มีเล็กไปได้อย่างไร ในเมื่อ 1 พุทโธก็เติมเต็ม 1 ขณะจิต จึงเป็นทฤษฏีขึ้นมาได้ว่า ไอ้ที่รู้สึกว่า "ใหญ่" นั้น ความจริงคือ "หลาย" หมายถึง หลายขณะ ส่วนเล็กนั้นก็เป็นขณะสั้นๆ ที่ถูกคั่นด้วยกระแสฟุ้งซ่าน

เวลาที่พุทโธไปแล้วมันถูกแทรกด้วยกระแสฟุ้งบ่อยๆ มันจะทำให้เกิดความท้อแท้ได้ แต่เมื่อคิดได้อย่างนี้ก็อย่าไปท้อมัน ถึงจะเป็นพุทโธเล็ก มันก็คือตัดเวลาให้สั้นลง อย่าไปว่ามันด้วย

เมื่อวานระหว่างทางเดินก็พบทูตจากพระเจ้า ตอนแรกว่าขี้เกียจฟัง แต่ก็หยุดฟังด้วยตั้งใจว่าเอามาเป็นเครื่องเปลี่ยนอารมณ์ก็ดี และก็ฟังด้วยจิตที่คิดว่าให้กำลังใจคนพูดไปเขาคงยืนมาทั้งวัน ฟังไปฟังมาก็รู้สึกว่าเขาพูดเรื่องพระเจ้า ถ้าแทนคำว่าพระเจ้าด้วยจิตเดิมแท้นี่จะลงกันเป๊ะเลยกับพุทธ เขาว่า...

พระเจ้านั้นสร้างเราขึ้นมา ประกอบด้วยส่วน กาย จิต และวิญญาณ ซึ่งพระเจ้านั้นอาศัยอยู่ในวิญญาณ ..อีกนัยนึงก็คือ พระเจ้านั้นอยู่กับเราตลอดเวลา

สิ่งที่ทำให้เข้าไม่ถึงพระเจ้าก็คือบาป เพราะมนุษย์มีบาปจึงเข้าไม่ถึงพระเจ้า .. ฟังดูคำว่าบาปนี่ก็คล้ายกับคำว่ากิเลส

ดังนั้นเมื่อชำระบาปออกไปก็ย่อมเข้าถึงพระเจ้า รับรู้การคงอยู่ของพระเจ้า

การสารภาพบาปเป็นการประกาศจิตใจที่ซื่อตรง กำจัดอธรรมออกไป พระเจ้าให้อภัย

ฟังดูแล้วก็เย็นดี ^^

สิ่งที่ได้เรียนรู้เอง

เกิดภาวะจับต้นชนปลายไม่ถูกเมื่อเวลาผ่านไป สองสามวันเริ่มฟุ้งซ่านว่าจะไม่ได้อะไรขึ้นมา จึงไปนั่งเล่น เริ่มป้อนคำถามไปว่า "จิตทำหน้าที่อะไร" ทำหน้าที่รู้ รู้อะไรบ้าง ก็ไล่ไปตามตา หู จมูก ลิ้น แล้วแต่จะไปจับอะไร พอไล่มาถึงใจ กลับรู้สึกว่า มัน "ไม่มีอะไรนี่หว่า" แต่ก็ยังไม่ชัดนัก

จากว่าง สักพัก มันก็เข้าไปจับที่ความคิดในใจ จับไปจับมา แล้วพบว่าหลงอยู่กับความคิดในใจ - มโนผัสสะเป็นสัดส่วนมากกว่าอายตนะอื่นๆ พอใจว่างแล้วกลายเป็นที่ตั้งให้กับความฟุ้งซ่านได้อย่างง่ายดาย นี่เองที่เขาต้องพุทโธ ปิดรอยนี้เอาไว้ ไม่ให้ความเผลอเพลินเอาไปกิน

มันคงไม่เคยชินที่จะอยู่กับความว่าง

อีกคืนต่อมาที่กลับจากเดินธุดงค์ขึ้นเขา
ปวดขามาก เมื่อยขามาก แต่บอกกับตัวเองว่าก็ดี ดูเป็นเวทนาไม่ใช่ตัวเราไป
ทู่ซี้เดินบนพระเจดีย์ ด้วยท่าทียังไงก็ได้ เอาให้เมื่อยๆ สุดๆ หมดแรงกันไปข้างเลย
พอง่วงได้ประมาณนึง มันก็เริ่มแยกผู้รู้ออกมา
จิตที่คิดอกุศล เออก็คิดไป เรื่องของแก ไม่เอาตัวเข้าไปรับความเศร้าหมองใดๆ

ตอนไปทำพื้นโมเสก กลับลืมคำว่า Harmony ไปซะฉิบ ฟังแล้วก็ให้ขำตัวเอง

อุบายแก้ไข - 19 พ.ค.

เวลาครั่นตัว คันใจ บอกใครไม่ถูก สวดมนต์ยาวๆ ช่วยทั่นได้