พิธีกรรม

พิธีที่เป็นกรรม

แต่งงาน
รดน้ำพรวนดินเสร็จแล้วเขาก็ว่ามีสิทธิ
พอยึดว่า "เรามี" สิทธิในคนนี้ (นี่ผิดรึถูกเนี่ย...ผิด)
เราก็หวงคนนี้ เป็นกรรม

เซ็นสัญญาว่าที่ดินนี้เป็น "ของเรา"
การเซ็นนี้ก็เป็นกรรม
พอยึดถือมาเป็นของเรา
แล้วก็ไปอะไรต่ออะไรเยอะแยะ

สวดมนต์
บางคนก็ทำให้เป็นกรรม
สวด "ให้ตน" อายุยืน
ของอยู่ดีไม่ว่าดีก็ไปทำให้มันเป็นกรรม

เอาเงินไปซื้อของ
นี่ก็พิธี
เรามีสิทธิในของนั้น

พิธีรีตองเข้ากลุ่มนู้นกลุ่มนี้
เกิดความยึดว่าเป็นนั่นเป็นนี่
ทำตามนั้นนี้เพื่อตน เพื่อของตน

ถ้าพิจารณาไม่ครบสาย ตน ของตน เกิดอยู่เรื่อย

เบื่อโลก

เบื่อโลก

คือเบื่อจะต้องไปทำตามตัณหา

ความเกิดขึ้นของโลกนี้เกิดเพราะตัณหา
เพราะเหตุปัจจัย
เบื่อที่จะต้องทำเพื่อตัวตน
มารักของไม่เที่ยง

ที่อาศัย

ความหมายของที่อาศัย หรือปัจจัย

เหมือนมาอาศัยห้องเรียนเพื่อจะได้ปัญญา
แต่มานั่งแล้วจะได้ปัญญารึป่าวนี่ต้องมีเหตุอื่นประกอบด้วย

เช่น ท่านบอกว่า
สมาธิเป็นปัจจัยให้เกิดปัญญา
หมายถึงว่า สมาธิเป็น "พื้นฐานที่ดี"
แต่ส่วนประกอบอื่นๆ ก็ต้องประกอบเอา เพราะมันเป็นสังขาร

ถ้าทำเหตุไม่ถูก ถึงจะมีสมาธิ ก็ไม่ได้ปัญญา
แต่ถ้าทำเหตุถูก มีสมาธิ ก็ได้ปัญญา
ทีนี้ถ้าทำเหตุถูก แต่ไม่มีสมาธิ ก็ไม่ได้ปัญญาเหมือนกัน

เหมือนพื้นฐานการปฏิบัติ
ท่านให้อาศัยศีล แต่ไม่ได้แปลว่า มีศีลแล้วจะได้ทั้งหมด
ต้องเจริญสมถะและวิปัสสนาต่อ

ดวงตาและทาง

ทางนั้นทำให้ได้ดวงตา

ไม่ว่าจะทำโดยรู้หรือไม่รู้ก็ตาม

และเมื่อมีตาแล้วจึงรู้ชัดว่าทางเป็นทาง

เมื่อยังไม่มีตา แม้อยู่บนทางก็นึกว่ายังไม่ได้อยู่บนทาง 

จึงแยกชีวิตเป็นสองตอน 

ว่าตอนนี้ๆ ทำตามผู้มีตาดีชื่อว่าอยู่บนทาง 

การใช้ชีวิตปกติไม่ได้อยู่บนทาง

ธัมจักรจึงกล่าวถึงนิโรธคามินีปฏิปทา 2 ครั้ง

ตัดส่วนที่ผิด 2 ส่วนออกไปก่อน

ส่วนที่ถูกคือทำตามนี้

เมื่อทำตามนี้จึงได้ดวงตา

ดวงตาไปเห็นทุกข์ ไปเห็นเหตุ ไปแจ้งนิโรธ และไปเห็นว่าที่ทำเช่นนี้แหละ เป็นทาง

เหมือนกับตาบอด

เดินอยู่บนถนน

เดินๆ ไปก็ชื่อว่าเดินอยู่บนถนน

แต่เจ้าตัวไม่รู้ว่าเดินอยู่บนถนน

ต่อเมื่อตาดี

ก็จะเห็นว่าที่ตัวเดินอยู่

และที่เดินผ่านๆ มา นั่นแหละเป็นทาง

สีลัพตปรามาสในเมตตา

จะมาปฏิบัติเมตตาภาวนา
ก็ต้องละสีลัพตปรามาสในเมตตาภาวนาออกไปก่อน
จึงจะได้ผล

บางทีอาจจะมีเมตตา
แต่ไปเมตตาเพื่อหวังคนั้นคนนี้เจริญนี้ก็ผิด

อันที่จริงเมตตาเป็นองค์ของมรรค
พาไปสู่นิพพาน
ไม่ใช่เพื่อให้คนอื่นมีความสุขตามที่ใจเราต้องกัน
เพราะมันเป็นไปไม่ได้

เมตตาถ้าทำถูกเป็นสัมมาสังกัปปะ
แต่ไม่ใช่แผ่ให้ร่มเย็น แผ่ไปแผ่มา วนกันอยู่
แผ่ให้เชื้อโรค ให้มะเร็ง จะได้อยู่ร่วมกันอย่างสันติ
ก็ทำได้ แต่ละกิเลสไม่ได้สักตัว เป็นสีลัพตปรามาสอยู่

ลัทธิกรรมเก่า

บาปทำก็ไปยึดว่าเราทำ
เราทำเราต้องได้รับผล
บาปของเราจะหมดก็ด้วยการบำเพ็ญตบะ

บุญทำแล้วก็สบายใจ
ได้ดีแน่นอน ไม่ต้องทำอะไรอีก
ประมาทน้ำลายยืดไป

แบบนี้เรียกว่าลัทธิกรรมเก่า

อันที่จริงบุญบาปก็เป็นของไม่เที่ยง เกิดแล้วดับ
มีเป็นครั้งๆ เกิดแล้วก็ดับไป
เหตุนี้ดับไปแล้ว การจะเกิดอีกก็ต้องมีเหตุมีปัจจัยแวดล้อม

เวลาบอกว่าท่านบุญเยอะนี่ แปลจริงๆ คือมีอวิชชานะ 5555

วิบาก

วิบากเป็นผลของกรรมก็จริง
แต่วิบากยังไม่เกิด
จะเกิดเมื่อมีปัจจัย