ด้วงแมงแสดงธรรมกลับตาลปัตร

มีนางฟ้าอยู่ 3 ตนมีนิสัยขี้หงุดหงิด ขี้แกล้ง วันหนึ่งเห็นมนุษย์มีความสุขอยู่ นางฟ้าทั้ง 3 จึงอยากจะแกล้งมนุษย์โดยเอาความสุขไปซ่อน

ตนแรกเสนอว่า นำไปซ่อนบนยอดเขาสูงดีกว่า รับรองหาไม่เจอ แต่อีกสองตนแย้งว่า เดี๋ยวนี้มนุษย์มีเครื่องบิน ยอดเขาสูงแค่ไหนก็ไปถึง หาเจอง่ายจะตาย

ตนที่สองจึงเสนอว่า อย่างนั้นเอาไปซ่อนใต้ทะเลลึกดีกว่า รับรองหาไม่เจอ อีกสองตนก็แย้งว่า เดี๋ยวนี้ประสิทธิภาพเรือดำน้ำสูงมาก ลึกแค่ไหนก็หาเจอ

ตนที่สามจึงเสนอว่า ถ้าอย่างนั้นเอาความสุขเนี่ย ไปซ่อนในใจมนุษย์ก็แล้วกัน

ตั้งแต่นั้นมามนุษย์ก็หาความสุขไม่เจออีกเลย

การบ้าน

7/4/57

ตื่นมาสวดอิติปิโส 9 จบ

ระหว่างวันโอลันล้าไปกับงานวัด มีดีใจสลับกับขัดใจแล้วแต่สิ่งกระทบ แต่ในไม่ได้เอามาเป็นอารมณ์เท่าไรคงเพราะมีสิ่งที่น่าสนใจมากกว่า เลยไม่อยากเสียเวลาไม่มีความสุข 

ตอนเย็นได้มีโอกาสเล่นกับเด็กคนนึง สอนเขาเรื่องอาสวะกับบารมีไปด้วย พบว่าพอกลับบ้านจิตคิดไปถึงเด็กคนนั้นบ่อยทีเดียว

ตอนค่ำสวดบททำวัตรเช้า นั่งหลับตาไปแป๊บนึง (สติดันหายจริง) ตื่นขึ้นมาก่อนนอนสวดอิติปิโส 108 พอเริ่มสวดมันกลับไม่งอแง (ผิดคาด) สวดต่อด้วยจังหวะปกติ ไม่เร่งเร็วเพราะง่วง (ผิดคาดอีก) ความง่วงก็ไม่ค่อยเล่นงาน (ผิดคาดมาก) แต่ยังไม่มีสติในคำสวดเท่าใดนัก มีแต่รู้ว่าเป็นจังหวะเลื่อนไหลของมันไป

จบการบ้านค่ะ

การบ้าน 6/4/57

6/4/57

ตื่นมาสวดอิติปิโสต่อจากเมื่อคืนที่หลับกลางอากาศจนครบ และสวดต่อไปได้อีกนิดหน่อย

ระหว่างวันจิตใจร่าเริงเบิกบาน แต่ไม่มีสติเท่าใดนัก

ช่วงเย็นไปทำวัตรเย็นในงานวัดลอยฟ้า สวดมนต์เสียงดังๆ รู้สึกดีมาก

ก่อนนอนกลับมาสวดอิติปิโส 108 จบ สวดได้อย่างสบายๆ ไม่ต้องเร่งจังหวะความง่วงไม่เล่นงาน แต่พอเลย 108 ไปไม่เท่าไรเริ่มออกอาการ ตั้งใจนั่งสมาธิต่อครึ่งชั่วโมงแต่ได้แค่ 20 นาที

จบการบ้านค่ะ

การบ้าน 5/4/57

5/4/57

ก่อนนอนตั้งใจสวดอิติปิโส 108 จบ โดนความง่วงยิงถล่มเป็นพักๆ แล้วก็ถูกสอยร่วงในรอบที่ 60 กว่าร่างตกลงบนพื้นเสื่อ

ตื่นเช้ามาสวดต่อจนครบค่ะ T_T

การบ้าน 4/4/57

4/4/57
ตื่นมาสวดอิติปิโส 9 จบ

ระหว่างวันหลงมาก

ตอนเย็นตั้งใจไปงานวัดลอยฟ้าดีใจ
พอเพื่อนโทรมาบอกให้ไปด้วยกันก็เปลี่ยนเป็นหนักใจ
ตอนสวดมนต์รู้สึกชอบใจ
ตอนชมการแสดงรู้สึกขัดใจ
พอได้ไปเล่นเกมก็ดีใจ
เจอเพื่อนโดยบังเอิญก็ดีใจ
เห็นพระอาจารย์เดินมาพอดีรู้สึกดีใจ
พอพระอาจารย์เทศน์เย็นใจ
พอเปล่ียนเป็นเพลงรู้สึกง่วง เบื่อ ขัดใจ
พอเดินออกจากบรรยากาศรู้สึกสบายใจ
กลับบ้านช้ารู้สึกกังวลใจ

กลับมาถึงบ้าน บ้านหมุนหน่อยๆ สวดมนต์อิติปิโส 108 จบ สวดๆ ไปง่วงบทสวดทั้งบทรู้ตัวแต่ อิติปิโส กับ ภควาติ พอถึง 90 กว่าอยู่ดีๆ จิตแว่บไปคิดเรื่องเด็กแล้วก็แปลงบทสวดเฉยเลย ตื่นเลย

จบการบ้านค่ะ

(นึกเพิ่มเติมได้จึงแก้ไข)

การบ้าน 3/4/57

3/4/57

ตื่นเช้ามาสวดอิติปิโส 9 จบ ความงัวเงียไม่ยอมลุกยังมีอยู่ ลุกเร็วขึ้น10 นาที เดินไปเดินมาสะบัดแข้งขาให้มันตื่น

ระหว่างวันเห็นความขี้เกียจไปมา ใจไม่ติดกับบริกรรม

หลังเลิกงานไปเดินงานวัดลอยฟ้า เห็นใจมันดี๊ด๊าเหมือนอดอยากมานาน บังเอิญเจอห้องที่กำลังทำวัดเย็นกันอยู่ เข้าไปนั่งสวดด้วยรู้สึกดีมากๆ เลยค่ะ แล้วก็ออกมาชมส่วนนิทรรศการที่เป็นห้องสีขาวโล่งมีอาสวะกับคู่บารมี debate กันอยู่ แล้วก็เล่นกับแสงไฟเปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ เหมือนเปลี่ยนสภาพอารมณ์ มีช่วงหนึ่งไฟดับวูบ จิตก็วูบตามไฟ เห็นแล้วขำตัวเองค่ะ ไม่ตั้งมั่น ไหลสุดๆ

พอกลับมาตอนแรกว่าจะไม่เล่าให้แม่ฟัง อยากให้เขาไปดูเอง แต่นึกไปนึกมาปกติเขาไม่ค่อยชอบไปดูอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ก็เลยเล่าแบบจัดเต็มให้เห็นภาพเหมือนเขาไปดูเองเลยละกัน เผื่อขายของสำเร็จแม่อยากไปดูเองบ้างเป็นแรงบันดาลใจในธรรมให้ท่าน

ก่อนนอนสวดอิติปิโส 108 จบค่ะ ได้แรงบันดาลใจมาจากงานวัดในเรื่องถีนมิทธะ vs อาโลกสัญญา กลับไปเลยเปิดไฟสว่างโล่เลยค่ะ สักประมาณจบที่ 50 กว่า ความง่วงเริ่มลอยผ่านตา ก็กำหนดให้รู้ว่ามันเริ่มเอาแล้วนะ ตั้งสติให้ดีขึ้น ขยับก๊อกแก๊กนิดหน่อยให้พอตื่น ปากสวดไปเรื่อยๆ มันมาเยือน 2-3 รอบค่ะ พอจบจริงๆ ก็ยังรู้สึกว่าสวดได้ต่อ แต่กลัวนอนไม่ตื่น (ตายตอนจบแบบนี้แหละ 5555)

การบ้าน 2/4/57 แรงดิ้น

2/4/57

เมื่อวานตื่นเช้าสวดอิติปิโส 9 จบ

ระหว่างวันเวลาทำงานมีแรงทำงานปกติ แต่พอพักปุ๊บร่างกายหมดแรงแบบแทบปิดสวิตช์กลางอากาศ จิตมีการดีดดิ้นว่าเนี่ยเพราะนอนไม่พอ นอนไม่มี่คุณภาพเลยเป็นอย่างนี้ ฟังมันตัดพ้อทั้งวันยิ่งเหนื่อยหนัก 

ตอนเย็นไปเล่นโยคะ เหมือนได้พักบ้าง พอถึงท่าศพสบายจนหลับไปกว่าครึ่งแล้วโดนเรียกให้นอนต่อไม่ได้ คราวนี้จิตบ่นหนักเลย บอกเนี่ยแบบนี้อีกแล้วพอสภาวะที่จะพักได้ก็ดันพักไม่ได้ กาลเทศะไม่อำนวย

ก่อนกลับบ้านไปงานหนังสือต่อ ด้วยความที่ไม่มีแรง ซื้อสิ่งที่ต้องการเสร็จก็รีบกลับ ระหว่างทางเจอคนรู้จักก็ทักทายกันปกติ (ทีอย่างนี้ทำไมมีแรงคุย -_-)

ระหว่างเดินทางกลับบ้าน จิตมีข้อเสนอ เนี่ยเหนื่อยขนาดนี้กลับไปรีบนอนเลยนะ จะได้นอนมากๆ พรุ่งนี้จะได้มีแรง เหนื่อยขนาดนี้ไม่ต้องสวดมนต์หรอกทำอะไรต้องรู้จักความพอดี เราก็เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยกะมันเป็นพักๆ พอถึงบ้านตัดสินใจว่าอาบน้ำแล้วค่อยว่ากัน

พออาบน้ำแล้วก็มีแรงขึ้นมาหน่อยสวดอิติปิโส บอกตัวเองว่าแค่ไหนก็แค่นั้น ได้อย่างเป็นทางการ 33 จบค่ะ